امروزه تبیین جایگاه انسان و مبدا هستی در پرتو چالش‌های معرفتی جدید، یکی از محوری‌ترین مناقشات میان مکاتب توحیدی و نحله‌های مادی‌گرایی معاصر به شمار می‌رود. ساختار سنتی علم کلام همواره تلاش داشته تا براهین اثبات صانع را به گونه‌ای بازنویسی کند که پاسخ‌گوی دغدغه‌های عقلی بشر در هر عصر باشد... رویکرد مادی‌گرایی با انحصار ابزار شناخت در حس و تجربه تجربی، همواره بخش عظیمی از واقعیت‌های متافیزیکی جهان آفرینش را نادیده می‌انگارد. از دیدگاه فلاسفه صدرایی، حس هرچند مرتبه نخست از ادراک است، اما هرگز نمی‌تواند بدون هدایت عقل کلی و استنتاج منطقی به علم یقینی دست یابد.